خبرگزاری آریا -به دنبال هشدارهای دونالد ترامپ به شرکتهای دفاعی، قراردادی تاریخی میان پنتاگون و شرکت لاکهید مارتین امضا شد که تولید موشکهای دفاع موشکی THAAD را به منظور ایجاد بازدارندگی در برابر «تهدیدهای چندوجهی» چهار برابر میکند.
جزئیات و اهداف قرارداد
این تصمیم بر اساس «استراتژی تحول تدارکات» جدید وزارت دفاع (که در دوران ترامپ با عنوان «وزارت جنگ» شناخته میشود) اتخاذ شده است. در این مدل جدید که پیشتر این ماه برای موشکهای PAC-3 MSE نیز اعمال شد، دولت با ارسال سیگنال تقاضای بلندمدت و پایدار، به شرکتهای دفاعی اطمینان میدهد تا خودشان با سرمایهگذاری سنگین، خطوط تولید را توسعه دهند. هدف این است که با افزایش تولید سالانه اینترسپتورهای THAAD از 96 به 400 عدد در طول هفت سال، «ژرفای زرادخانه» و قابلیت بازدارندگی آمریکا و متحدانش در برابر تهدیدات موشکی افزایش یابد.
برنامه گسترش و سرمایهگذاری صنعتی
برای دستیابی به این هدف، لاکهید مارتین یک سرمایهگذاری چند میلیارد دلاری را در طول سه سال آینده آغاز کرده است که شامل موارد زیر میشود:
احداث مرکز جدید: ساخت یک «مرکز شتاببخش مهمات» در کامدن، آرکانزاس با تمرکز بر فناوریهای ساخت پیشرفته و رباتیک.
توسعه سایتهای تولیدی: ارتقاء و مدرنیزه کردن بیش از 20 کارخانه در پنج ایالت مختلف.
ایجاد شغل: این برنامه به رشد حدود 50 درصدی مشاغل تولیدی تا سال 2030 منجر خواهد شد.
محرکهای ژئوپلیتیک
این سرمایهگذاری عظیم در پاسخ مستقیم به چندین عامل صورت میگیرد:
فشار سیاسی:ترامپ صراحتاً به شرکتهای دفاعی دستور داده بود سرمایه را به جای بازخرید سهام، روی تولید تسلیحات متمرکز کنند.
نیاز عملیاتی:در درگیری 12 روزه اسرائیل و ایران در ژوئن 2025، بیش از 150 اینترسپتور THAAD شلیک شد که حدود یک چهارم موجودی عملیاتی آن زمان را مصرف کرد.
تهدید چندوجهی: پنتاگون نیاز به آمادگی همزمان برای درگیریهای بالقوه با چین، کره شمالی و ایران را دلیل این تحول اعلام کرده است.
تضمین زنجیره تأمین:این قرارداد با تضمین جبران هزینههای سرمایهگذاری در صورت لغو قرارداد از سوی دولت، ریسک مالی شرکت را کاهش میدهد.
⚡️ چالشهای پیش رو
دستیابی به این هدف بلندپروازانه بدون چالش نخواهد بود. افزایش تولید THAAD و PAC-3 MSE (که هدف افزایش سه برابری تا 2000 عدد در سال را دارد) فشار بیسابقهای بر زنجیره تأمین ملی وارد میکند. تامین «سوخت موشک جامد» که در بسیاری از موشکهای پیشرفته مشترک است، از جمله گلوگاههای شناختهشده فعلی است که حل آن نیازمند سرمایهگذاری و برنامهریزی گسترده در سطح کل صنعت است.
در کل، این توافق را میتوان نقطه عطفی در سیاست صنعتی-دفاعی آمریکا دانست که نشان از عزم واشنگتن برای تقویت بازدارندگی از طریق افزایش قابل ملاحظه توان تولید داخلی و عمق استراتژیک زرادخانه دفاع موشکی خود دارد.