خبرگزاری آریا - ایجاد پیوند میان شهرداری و نخبگان و هدایت پایاننامهها به سمت حل مشکلات واقعی شهر، ضرورتی اجتنابناپذیر برای مدیریت دانشبنیان و رونق اشتغال است.
به گزارش خبرگزاری آریا، قم به عنوان قطب علمی و فرهنگی کشور، میزبان دهها دانشگاه برجسته و حوزه علمیه است که هزاران نخبه و دانشجو در آنها مشغول تحصیل و پژوهش هستند.
اما یک سؤال اساسی وجود دارد که مسئولان شهری باید به آن پاسخ دهند و آن اینکه چرا با وجود این حجم عظیم از سرمایه علمی، خروجی این پژوهشها در مدیریت شهری و حل معضلات روزمره قم دیده نمیشود؟
واقعیت این است که ما در قم با یک «پارادوکس» روبرو هستیم و از یک سو دانشگاهها و مراکز علمی ما با مشکلاتی نظیر کمبود بودجه و فضای آزمایشگاهی یا نبود بازار کار برای فارغالتحصیلان دستوپنج نرم میکنند و از سوی دیگر، شهرداری برای حل بسیاری از مشکلات شهر با کمبود ایده و راهکار مواجه است.
این دو بخش سالهاست در کنار هم زندگی میکنند اما گویی در دو دنیای جداگانه هستند و دیوار ضخیمی میان آنها وجود دارد و راهکار برونرفت از این وضعیت اما ایجاد «پیوند علم و شهر» است و مدیریت شهری باید به سمت مدلهای نوین مدیریت دانشبنیان حرکت کند.
شهرداری میتواند با اختصاص بودجههای پژوهشی مشخص، پایاننامههای دانشجویی را به سمت حل مسائل واقعی شهر سوق دهد و ایجاد «پارکهای علم و فناوری شهری» و حمایت از استارتاپهای دانشجویی در حوزههای شهری (مانند حملونقل هوشمند، انرژیهای پاک و مدیریت پسماند) میتواند هم مشکل بیکاری جوانان را حل کند و هم مدیریت شهری را از حالت سنتی و تجربی خارج کرده و به سمت کارآمدی و علمیگرایی ببرد.
استفاده از ظرفیت عظیم نخبگان قم در مدیریت شهری دقیقاً مصداق «تکریم جایگاه علم و دانش» و تحقق شعار «دانشبنیان کردن کشور» است که مورد تأکید رهبر معظم انقلاب است و باید دیوارهای بین دانشگاه و شهر را بشکنیم و نخبگان را از تئوری به میدان عمل بیاوریم.
یادداشت از: محمدرضا قربانزاده ؛ روزنامهنگار و فعال رسانه